سؤال: چرا در «منهاج فردوسیان» به بیان «راه» می پردازید، ولی «بیراهه» را معرفی نمی کنید؟ /
جواب: این سؤال، دو جواب دارد؛
جواب حلّی (یعنی اشکال را می پذیریم و جواب می دهیم): آنچه در منهاج فردوسیان، به رهروان راه کمال و سعادت آموزش داده می شود، رسیدن است نه رهیدن. به این معنی که صاحبان اراده های قوی و انگیزه های بالا، برای رسیدن به بالاترین درجات، قدم در منهاج فردوسیان می گذارند. اینان قبل از ورود به منهاج فردوسیان، از بیراهه ها رهیده و به راه، رسیده اند. ورود به منهاج فردوسیان، بعد از عبور از پنج حجاب سخت و غلیظ امکان دارد. کسانی که از این حجاب ها رهیده باشند، می توانند به این برنامه ی تربیتی، تشرّف حاصل نمایند.
جواب نقضی (یعنی اشکال را نمی پذیریم تا بخواهیم جواب بدهیم): معرفی راه، همواره همراه با نشان دادن بیراهه است. هر گاه «راه» با تأکید به رهرو راه کمال، معرفی می شود، در باطن خود، نفی هر گونه «بیراهه» را نیز دارد. وقتی منهاجی، به قواعد نظری منهاج فردوسیان، معتقد می شود، به ناچار، از اعتقاد به غیر آن ـ که بیراهه است ـ دور می شود. وقتی منهاجی، قوانین عملی منهاج فردوسیان را مراعات می کند، به صورت قهری، از انجام ضد آن ـ که بیراهه است ـ فاصله می گیرد.
پس با این حساب، پرهیز دادن از «بیراهه»، در بطنِ معرفیِ «راه» صورت می گیرد و نیازی نیست به صورت مجزا، به بیان «بیراهه» پرداخته شود.