نقدی بر جان دادن گنهکاران از دانستن شوق خدای تعالی به توبه ی آنان

صوفیه، بسیار به حدیثی استناد و چنگ اندازی می کنند که در آن، ادعا شده اگر انسان، بداند که خدای تعالی چقدر منتظر و مشتاق اوست، جان می دهد. البته اصل این که خدای تعالی می خواهد و مشتاق است که انسان، از قعر طبیعت و ماده، خود را به اوج قله های معنویت برساند، در جای خود، اثبات شده است. اما اکنون، سخن در این است که آیا انسان نیز چنین است و اگر عمق اشتیاق الهی را بداند، سر از پا نشناخته، رهسپار راه رضای او خواهد شد؟
متن روایت این است:
أَوْحَى اللَّهُ إِلَى دَاوُدَ: «لَوْ یَعْلَمُ الْمُدَبِّرُونَ عَنِّی‏ کَیْفَ إنْتِظَارِی‏ لَهُمْ وَ رِفْقِی بِهِمْ وَ شَوْقِی‏ إِلَى تَرْکِ مَعَاصِیهِمْ لَمَاتُوا شَوْقاً إِلَىّ وَ تَقَطَّعَتْ أَوْصَالُهُمْ مِنْ مَحَبَّتِی‏»
ترجمه: خداوند به داوود وحى فرمود: اى داوود! اگر آنانى که از من رو گردانیده‏اند بدانند که من چگونه انتظار آنها را مى‏کشم و چه مدارایى با آنها دارم و چگونه مشتاقم که گناهان را ترک کنند، از بسیارىِ شوق به من می مردند، و بند بندشان از محبّت من از هم جدا می شد.
منبع: إحیاء علوم الدین، غزالی، جلد ۴، صفحه ی ۹۵؛ کشف الأسرار و عده الأبرار، رشید الدین میبدی، جلد ‏۳، صفحه ی ۳۵۸.
پس قدیمی ترین منبعی که این روایت را آورده است، احیاء علوم الدین غزالی است که کتابی اخلاقی می باشد نه حدیثی، و نویسنده اش سنی و ناصبی است. همچنین در کتاب کشف الاسرار میبدی آمده که کتابی تفسیری است نه حدیثی و نویسنده اش، از اصحاب سقیفه می باشد.
بعضی از علما، این حدیث را از اسرائیلیات شمرده اند و برخی دیگر، از باب «تسامح در ادله ی سنن» و این که منافات کلی ای با سایر معارف وحیانی ندارد، با تسامح، آن را پذیرفته اند.
در هر حال، از این روایت، نمی توان به قاعده ی نظری ای رسید؛ زیرا منبع آن به شدت مخدوش است، مؤلف منبع اولیه اش ناصبی است، خود حدیث، مرسل است و …